โต้งและมิวนอนหนุนหมอนบนเตียงสีเขียว ในห้องของมิวที่บ้าน
โต้ง: แล้วที่ผ่านมา มิวเป็นไงบ้าง
มิว: เล่นดนตรีสนุกดี
โต้ง: อยู่คนเดียว ไม่เหงาบ้างเหรอ
มิว: เหงาจนน่ากลัว
โต้ง: แล้วมันเป็นไง เหงาจนน่ากลัว
มิว: ก็อย่างตอนเด็กๆ อะ ความเหงาคือการไม่มีเพื่อนใช่มะ แต่พอโตขึ้น ความเหงามัน... เหี้ย กว่านั้นมาก
โต้ง: แล้วมัน เหี้ย ใส่มิวยังไง
มิวเล่าเรื่องอาม่าเสียตอนขึ้นม.2 และอยู่คนเดียวมาตลอด 5ปีที่ผ่านมา
มิว: มันไม่ง่ายเลยนะ เพราะยิ่งผ่านไปนานนาน เราก็ยิ่งคิดถึงอาม่า เราก็เลยตั้งคำถามขึ้นว่า ถ้าเรารักใครมากๆ เราจะทนได้เหรอ ถ้าวันนึงเนี่ย เราต้องเสียเค้าไป แล้วไอ้การจากลา... มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โต้งก็รู้ดี... มันจะเป็นไปได้เหรอโต้ง ที่เราจะรักใคร โดยไม่กลัวการสูญเสีย (โต้ง น้ำตาซึม สายตาเหม่อลอจับที่เพดาน คิดถึงการสูญเสียคนที่เค้ารัก...พี่แตง) แต่อีกใจนึงก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้เหรอ ที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่รักใครเลย เนี่ยแหละคือความเหงา เราอยู่กับมันมา 5 ปี ทำไมเราจะไม่รู้ว่ามันทำร้ายเรายังไง แล้วชีวิตที่เหลือของเราล่ะ....
โต้ง: มิว.. โต้งเรียกชื่อมิว พร้อมกับคว้ามิวเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก