เมื่อวันศุกข์ที่ผ่านมาพวกเพื่อน

ได้พากันไปเที่ยวที่ชะอำเพื่อนๆ

ได้ชวนผมไปด้วยผมก้เลยไปเทียว

ชะอำกับเพื่อนเพื่อที่จะได้หายเครียด

เรื่องอะไรบางอย่างที่มันไม่อยากให้เกิดขึ้น

แตมันก้เกิดไปแล้วผมไม่รู้จะทำยังไงดี

คิดไม่ออก

ก็คือแบบว่ายีงไงดีละ

ผมรู้ว่าพวกคุณทุกคนก็เคยเป็นแบบผม

เวลาที่มันเหงามันต้องการไครวักคน

มาช่วยทำให้แก้เหงาใช่มะครับ

แต่ตอนี้ผมไม่มีเลยคนที่เตนมาทำให้แก้เหงา

ตอนนี้ไปอยุ่ที่ไหนแล้วก้ไม่รู้จะไปก็ไม่เคย

บอกกันปล่อยให้คิดมากอยุ่คนเดียว

จะไปก้ไม่เคยบอกบอกกันวักคำก้ได้

มีไปไม่บอกเลยมีคนอื่นก้ไม่ยอมบอกกัน

ปล่อยให้ฉันนั้นนั่งเป้นควายอยู่อย่างงี้

เมื่อไหร่จะเจอคนดีๆๆๆกัยเขาบ้าง

ที่เขรับในสิ่งที่ตัวผมเป้นได้

เพราะคนเรามันเลือกเกิดไม่ได้หลอก

ถ้าผมเลือกเกิดได้นะผมไปเกิกเป็นคน

ที่หล่อๆรวยๆดี่ก่าไม่มาเป้นแบบนี้หลอก

ทำไมในโลกนี้ไม่มีคนจิงใจวักคน

มีแต่คนใจไม่จิง


รู้ทั้งรู้ว่าสู้ไม่ไหว
ม่มีอะไรจะให้อย่างเขา
เธอไม่รักไม่รักหรอกคนอย่างเรา
ไม่มีอย่างเขา ที่เธอต้องการ

เรามันน้อยบุญวาสนา
ไม่มีปัญญาจะไปแข่งขัน
เขาชนะชนะขาดลอยอย่างนั้น
จะให้เธอหันมองเราได้ไง

*เรามันแค่หิ่งห้อย
น้อยแสงหมดแรงสู้ไหว
เขาเป็นดั่งตะวันบนฟ้าไกล
ที่เธอมั่นใจ ให้เขาเป็นคนสำคัญ

**รู้ทั้งรู้ว่าสู้ไม่ไหว
แต่ภายในใจก็ยังแอบฝัน
วันที่ฟ้าไร้แสงแห่งดวงตะวัน
เธออาจจะหันมามองฉันบ้าง

(*,**)

วันที่ฟ้าไร้แสงแห่งดวงตะวัน
หิ่งห้อยอย่างฉันคงมีความหมาย

.

.

.

.