และแล้วมันก้อผ่านไปอีกวัน..
มันก้อไม่เห็นดีขึ้นเลย..ปวดร้าว..หัวใจสุดๆ
มองไปทางไหน..มันก้อเป็นที่ๆเคยเห็นเทอ..วันนั้น
สิ่งที่เจ็บไปกว่า..คือเทอไม่อยู่ตรงนั้น..ในวันนี้

ขอซื้อเวลาไว้ก่อนได้มั้ย..

ช่วยต่อลมหายใจของฉันก่อน..รอหั้ยฉันหายใจได้เอง..แล้ว เทอ ค่อย ไป ได้ มั้ย ...

วันนี้มันรับไม่ทันจิงๆ..ค่อยปล่อยๆมือฉันเถอะนะ

รู้มั้ย..ก่อนนอน..เคยมีคนจูบหน้าผากฉันเบาๆ
แล้วบอกว่า..ฝันดี..เจอกันพรุ่งนี้นะ..
แล้วอยู่ๆมันหายไป..ฉันต้องล้มตัวลงนอน..ด้วยความว้าเหว่

เคยเอื้อมมือไปกอด..แล้วเจออ้อมแขนอุ่นๆ..แต่วันนี้
ฉันก้อยังเผลอเอื้อมมือไปคว้า..แล้วพบเจอกับความว่างเปล่า

ลืมตาขึ้นมา...
เคยเห็นดวงตาใสๆของเทอ..รอยยิ้มแรกในวันใหม่

แต่วันนี้..มันมืดไปหมด ทั้งๆที่แสงตะวันก้อยังสาดส่อง
หลอกตัวเองอยู่ทุกวันว่ามันเป็นแค่ความฝันนะ..มันไม่จริง
สุดท้าย..สิ่งที่ทำให้รู้ว่ามันเป็นความจริง..
คือความรู้สึก เจ็บ ปวด ที่ อยู่ ใน หัว ใจ

ฆ่าฉันหั้ยตายมันยังไม่ทรมานอย่างนี้เลย...
เพราะอย่างน้อย ก่อน ตาย ฉัน ก้อ ยัง ได้เห็นหน้าเทอ
แล้วก้อหลับตาลงโดยไม่ต้องรับรู้อะไร..มันยังดีกว่านี้
ฉันต้องแบกรับความเจ็บที่ทุกข์ทรมานไว้คนเดียว..แบบนี้
มั น เ จ็ บ แ ท บ จะขาดใจ เลยนะ

ใครกันที่เคยกอดฉัน...

ใครกันที่เคยหอมแก้มกัน...

ใครกันที่ห่มผ้าให้ในวันที่อากาศหนาว...

ใครกันที่เคยนั่งเคียงข้างกันในวันที่ฉันท้อ...

ใครกันเคยพูดให้ฉันเข้มแข็งในวันที่ฉันอ่อนแอ...

ใครกันเคยปัดที่นอนให้เพราะกลัวว่ามดจะกัด...

ใครกันคอยปลุกฉันไปเรียนเพราะกลัวว่าจะเรียนไม่ทัน..

ใครที่เฝ้าคอยบอกกับฉันว่าอย่าหนีไปไหน....



ใครกัน..ที่วันนี้..กลับเดินหนีฉันไป.....

ไม่ห่วงกันแล้วหรอ...ที่รัก

ไม่สงสารกันเลยหรอ.....ไม่กล้วว่าฉันจะเป็นหวัดแล้วหรอ

ต่อไปนี้ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใคร...
ทั้งที่เมื่อก่อนฉันทำเพื่อเทอ..เปลี่ยนเพื่อเทอ..

แล้ววันนี้ฉันจะเอากำลังใจที่ไหน..ทำต่อ..
กลับมาเป็นลมหายใจ..ของฉันได้ไหม..

อย่า ฆ่า กัน ด้วย วิธี นี้ เลย

home alone

everything

many

งอนน่ะ งอนด้าย แต่ต้องง่ายที่จะง้อ